Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Γιατί με Γιάννη Ραγκούση και γιατί τώρα...

Η δυναμική που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες μέρες με την επικείμενη ανασυγκρότηση της δημοκρατικής - προοδευτικής παράταξης κατόπιν των αποφάσεων του Συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης τον περασμένο Ιούνιο και τις εγγυήσεις που παρέχει η επιτροπή του Καθηγητή κ. Αλιβιζάτου για την περεταίρω εξέλιξη του εγχειρήματος και εν μέσω των τραγικών αδιεξόδων που έχει φέρει η αδιέξοδη διαχείριση της Κυβέρνησης Τσίπρα - Καμμένου και έχουν καταστήσει τη χώρα βαλτωμένη στα ψέματα των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και τη διεθνή ανυποληψία καθιστούν μέγιστη ανάγκη να συζητήσουμε αναλυτικά τα προτάγματα για την επόμενη μέρα, τη φυσιογνωμία, το πολιτικό πλαίσιο και τις κοινωνικές αναφορές που πρέπει να έχει η παράταξή μας μετά τη δημιουργία του νέου ενιαίου πολιτικού φορέα, καθώς και ένα συγκεκριμένο πακέτο προοδευτικών μεταρρυθμίσεων στο κράτος και τη δημόσια διοίκηση.


Αποτελεί ζωτική ανάγκη ένα σχέδιο πρώτα και κύρια στην κατεύθυνση της παραγωγικής ανασυγκρότησης και την άμεση επούλωση των πληγών που προκάλεσε η κρίση στην κοινωνία με την άμεση προσέλκυση επενδύσεων. Γι’ αυτό η πολιτική ατζέντα του Γιάννη Ραγκούση αποτελεί με διαφορά την πιο σαφή πολιτική πρόταση - και αυτές είναι ουκ ολίγες -  για την επόμενη μέρα τόσο για τη Νέα Προοδευτική Παράταξη όσο και για τη χώρα τόσο για το πλαίσιο που μπορεί να διαμορφώσει μια μεγάλη πλειοψηφική ευρωπαϊκή παράταξη της Αριστεράς και του Κέντρου όσο και για τις άμεσες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα για να σταματήσει ο κύκλος των συνεχών κρίσεων από το 2008 και να μπει επιτέλους πάτος στο βαρέλι…


Ταυτόχρονα η πρόταση Γιάννη Ραγκούση έχει και μια άλλη καθοριστική παράμετρο και γι’ αυτό αν στηριχτεί μαζικά θα αποτελέσει τον καταλύτη στις εξελίξεις. Απευθύνεται και αναφέρεται στη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας, της υγιούς επιχειρηματικότητας, των πραγματικών παραγωγικών δυνάμεων που δεν έχουν και δεν θέλουν να ορίζουν και να ορίζονται από πελατειακά δίκτυα και παλαιοκομματικά δοβλέτια, πασχίζουν να δημιουργήσουν μέσα σε ένα πολύ δύσκολο οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον.


Έχει έρθει η ώρα επιτέλους τις εξελίξεις αυτής της χώρας να τις ορίζουν κυρίως οι άνθρωποι που ξυπνούν νωρίς, εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες εν μέσω βαθιάς κρίσης, μοχθούν πάνω από τα βιβλία, τους υπολογιστές, ή τα χειρονακτικά εργαλεία τους, δουλεύουν στον τουρισμό, στην αγροτική παραγωγή, την - αναιμική - βιομηχανία και πασχίζουν να καλυτερεύσουν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους και να βρουν προοπτικές μέσα σε καθεστώς δημοσιονομικής ασφυξίας. Η “επόμενη Ελλάδα” της ατζέντας του Γιάννη Ραγκούση είναι το σύνολο των πιο ενεργών κομματιών της κοινωνίας που αν φύγει μπροστά θα συμπαρασύρει ολόκληρη τη χώρα και θα ξεπεράστεί η κρίση που και δυσκολευτήκαμε να καταλάβουμε και αντιμετωπίστηκε σε μόλις μερικά χρόνια και με τρομερά επώδυνα κοινωνικά μέτρα. Η επόμενη Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα με μηχανισμούς κοινωνικής λογοδοσίας, σύγχρονο κράτος που λειτουργεί άμεσα και γρήγορα, με νέο Σύνταγμα Προεδρικής Δημοκρατίας, που εξασφαλίζει σταθερότητα και ξεπέρασμα των πελατειακών λογικών με τη διαπλοκή εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, γρήγορη δικαιοσύνη, σαφείς νόμους και κανόνες στη λειτουργία του κράτους.   


Η “επόμενη Ελλάδα” δεν μπορεί να είναι πολιτικοί και πολιτευτές που στρογγυλοκάθονται στην Κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο δεκαετίες δουλεύοντας για τον εαυτό τους και την πελατεία τους, η “επόμενη Ελλάδα” δεν μπορεί να είναι η συνταξοκρατία του Μητρόπουλου ή του Ρωμανιά στις πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές, η “επόμενη Ελλάδα” δεν μπορεί να είναι κλειστά επαγγέλματα που εξασφαλίζουν φτώχεια και έλλειψη προοπτικής για τους πολλούς, “επόμενη Ελλάδα” δεν είναι ομάδες υπαλλήλων ή κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών που δεν θέλουν να αλλάξει η λειτουργία του κράτους γιατί απλά έχουν μάθει αλλιώς, στην “επόμενη Ελλάδα” δεν γίνεται να ορίζει τις εξελίξεις στα πολιτικά πράγματα της χώρας ένας κίβδηλος δικομματισμός που παραπαίει στα πάλαι ποτέ ψεκασμένα αντιμνημονιακά του φαντάσματα και “εναλλακτικές” χρηματοδοτήσεις από τους Ρώσους.

Κορωνίδα επομένως είναι η κοπή του ομφάλιου λώρου με τη συντηρητική παράταξη που κληροδότησε η συγκυβέρνηση Σαμαρά -Βενιζέλου, που δεν κατάφερε καν να φτάσει ως το τέλος ακόμη και το πρόγραμμα που έπρεπε να φέρει σε πέρας, ενώ ακόμη ξήλωσε σημαντικές μεταρρυθμίσεις όπως ο Νόμος Διαμαντοπούλου ή αξιολόγηση των διευθυντών στο Δημόσιο και παραλίγο και η Διαύγεια. Η στρατηγική - αν θέλει κανείς την παράταξη μεγάλη και όχι παρακολούθημα και παρία των εξελίξεων - πρέπει να προσανατολίζεται στην προγραμματική αντιπολίτευση απέναντι στην επικείμενη επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας και τον επαναπατρισμό όλων των προοδευτικών πολιτών που είτε απέχουν είτε στήριξαν ως το μη χείρον το ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα στηριχθούν οι πραγματικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος όπως η μείωση της φορολογίας ή η απλοποίηση κανόνων που βοηθούν την προσέλκυση επενδύσεων. Σίγουρα όμως δεν θα επέλθει καμιά κανονικότητα και σταθερότητα στην πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας εάν δεν αποτελέσει τον ένα από τους δύο πυλώνες του πολιτικού συστήματος η νέα προοδευτική παράταξη με τα πιο δημιουργικά κομμάτια από τα μεσαία και λαϊκά στρώματα ενεργά στις τάξεις της. Περιμέναμε πολύ όλα αυτά τα χρόνια και δεν υπάρχει πλέον χρόνος για ομφαλοσκοπήσεις και οι προτάσεις του Γιάννη Ραγκούση αποτελούν το πιο ολοκληρωμένο σχέδιο σε πολιτικό και προγραμματικό επίπεδο για τη χώρα και την παράταξη. Η Ελλάδα έχει ανάγκη για ένα άλμα προς τα εμπρός και μια μεγάλη προοδευτική παράταξη αποτελεί εγγύηση για να ελπίσουμε ξανά...


Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Ψυχραιμία παιδιά...

Κείμενό μου στο badiera.gr

Η διαμάχη που έχει προκύψει τις τελευταίες μέρες με το ζήτημα του συνεδρίου για τα εγκλήματα του κομμουνιστικού καθεστώτος που διοργάνωσε η Εσθονική Προεδρεία της Ε.Ε. αναδεικνύει μια οσμή πολιτικής ναφθαλίνης στην πολιτική μας ζωή όπου συναγωνίζονται νεοσυντηρητικοί κύκλοι από το χώρο της δεξιάς, έχοντας ανοίξει το μπαούλο με τις συνήθειες του μακαρθισμού ξεχασμένες από τη δεκαετία του ‘50 και από την άλλη με το πολιτικό τσίρκο του ΣΥΡΙΖΑ που έχει συνδεθεί κατά τα άλλα με τα πιο σκληρά μέτρα από το ξέσπασμα της κρίσης, καίτοι παρέλαβε τη χώρα με ανάπτυξη και πλεονάσματα, συγκυβερνώντας με τους αντησημίτες, ισλαμοφοβικούς, ομοφοβικούς ακροδεξιούς ΑΝΕΛ των Καμμένων (Υπουργού Αμύνης και Αντιπρέδρου της Βουλής) και φυσικά που ούτε δίστασε να συμμαχήσει με τους Ναζί της Χρυσής Αυγής, για να ψηφιστεί η διεξαγωγή δημοψηφίσματος και να στηριχτεί το ατελέσφορο ΟΧΙ του καλοκαιριού του 2015.

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Εισήγηση στο Συνέδριο της "Δημοκρατικής Συμπαράταξης"

Η παρούσα εισήγηση έλαβε χώρα στο πολιτικό και προγραμματικό συνέδριο της "Δημοκρατικής Συμπαράταξης" στα πλαίσια του work shop "πολιτικές για τη νέα γενία", την ενότητα "Restart για τη Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό" και παρουσιάζει το δέκατο κατά σειρά κείμενο με τίτλο "η απάντησή μας στον εθνικολαϊκισμό, τον υποδόριο εκφασισμό και τη συντηρητική Ευρώπη"

Φίλες και φίλοι,

Θα σας αναπτύξω την το 10ο κείμενο των κειμένων του workshop για τη νέα γενιά στην που εντάσσεται στη 2η ενότητα «Restart για τη Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό» και για το οποίο δουλέψαμε ο Χαράλαμπος Βαρδίκος & o Χρήστος Λιακας  από το ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος Ματζαβάς από το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, ο Μπάμπης Χατζημαλλής  και η Βάσια Μαδέση από τους PES Activists, o Μανώλης Μανεσιώτης από τη Ν. ΠΑΣΟΚ και τέλος από τη “Δημοκρατική Αριστερά” ο ομιλών και ο σ. Στέργιος Καλπάκης.

Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

Εσύ πόσο αντέχεις ακόμα;

του Χρήστου Κώνστα

Τα τελευταία δύο χρόνια συντελείται στην Ελλάδα, η μεγαλύτερη, βιαιότερη και δυστυχώς αποτελεσματικότερη, μεταβίβαση πλούτου από τους πολλούς φτωχούς στους λίγους πλουσιότερους που έχει συμβεί ποτέ στην ελληνική ιστορία.
Ούτε κατά την εποχή της τρελής χρηματιστηριακής υπερβολής, της δεκαετίας του 90 ούτε στην εποχή των ραντιέρηδων της δεκαετίας του 80, δεν έχει καταγραφεί τέτοια μαζική αναδιάρθρωση εισοδηματικών τάξεων.
Η Ελλάδα είναι χώρα δίχως τράπεζες και αγορά χωρίς χρήμα
Από το καλοκαίρι του 2015,  η Ελληνική οικονομία είναι η μοναδική στον πλανήτη που λειτουργεί χωρίς να διαθέτει πραγματικά τραπεζικό σύστημα.

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μπροστά στη συνειδητοποίηση και η σοσιαλδημοκρατία στις νέες προκλήσεις

                                                                                             του Αλέξανδρου Παπουτσή

Ο διάλογος για την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι γόνιμος και διαρκής. Οι προκλήσεις του νέου αιώνα είναι πυκνές και οι απαντήσεις αναζητούνται καθώς οι παλιές συνταγές δεν επαρκούν. Τα ελλείμματα της Ένωσης είναι γνωστά, όμως σε αυτά έρχονται να προστεθούν νέες παράμετροι που διευρύνουν τους προβληματισμούς και καθιστούν συνθετότερα τα προς επίλυση ζητήματα.


Στα γνωστά από δεκαετίας ζητήματα της πολιτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης (με απώτερο στόχο την ομοσπονδοποίηση), των δομικών αστοχιών της ευρωζώνης, του δημοκρατικού ελλείμματος και του διακυβερνητικού τρόπου λήψης αποφάσεων στα πολύ σημαντικά πεδία, αθροίζονται πλέον νέα ζητήματα που αν και γνωστά, οι επιπτώσεις τους αρχίζουν να διαφαίνονται τώρα.


Τετάρτη, 13 Απριλίου 2016

Μακεδονικό: Διπλή ονομασία η μόνη διέξοδος

Με αφορμή την κρίση και το τεράστιο προσφυγικό ρεύμα από τα τουρκικά παράλια προς την κεντρική και βόρεια Ευρώπη, πέρα από τον προβληματισμό για τη στάση και τη συμπεριφορά διάφορων (κυρίως πρώην ανατολικών) χωρών και γενικότερα τη στάση της ξενοφοβικής, αντιευρωπαϊκής και εθνικιστικής δεξιάς που αποτελεί ένα από τους μεγαλύτερους κινδύνους για την εξέλιξη του ευρωπαϊκού πειράματος, το αίσχος της Ειδομένης που αποτελεί ντροπή για τις ευρωπαϊκές αξίες, στα καθ’ημάς αναδεικνύεται για μια ακόμη φορά, είτε με τις αναφορές διεθνών Μ.Μ.Ε., είτε με την υπόθεση της αποστροφής του λόγου του υπουργού κ. Μουζάλα και την γελοία αντίδραση του συγκυβερνώντος κόμματος, το ζήτημα – που έχει σαπίσει πια – της ονομασίας της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας».

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Ο κόσμος μας ενώπιον κοσμογονικών εξελίξεων, αλλά εδώ του ελληναριού μας το χαβά…

μτερον δ ργον, ν δ’ γ, τν οκιστν τς τε
βελτ
στας φσεις ναγκσαι φικσθαι πρς τ μθημα
ν τ πρσθεν φαμεν εναι μγιστον, δεν τε τ γαθν
κα
ναβναι κενην τν νβασιν, κα πειδν ναβντες
κανς δωσι, μ πιτρπειν ατος νν πιτρπεται.

Τ ποον δ;

 Τ ατο, ν δ’ γ, καταμνειν κα μ θλειν πλιν
καταβα
νειν παρ’ κενους τος δεσμτας μηδ μετχειν τν
παρ’
κενοις πνων τε κα τιμν, ετε φαυλτεραι ετε
σπουδαι
τεραι.

Πλάτωνος, Πολιτεία 519 c-d



Χρήστος Παπανίκος 13/11/2015
Μια παροιμία – που μάλιστα έχει σκοπό να παραδειγματίσει και όχι λ.χ. να διακωμωδήσει – λέει «κάλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη». Η ρήση αυτή που εκφράζει όχι μόνο την ανησυχία που προκαλεί σε κοινωνίες σαν τη δική μας η ελευθερία, η ατομική ευθύνη, ο συναγωνισμός, η διαπάλη των ιδεών αλλά και την πλέον διαδεδομένη μορφή επαρχιωτισμού, αυτή που θέτει ευατόν στο κέντρο του σύμπαντος αυτογελοιοποιώντας το υποκείμενο σε σχέση με την έκταση των γεγονότων που συμβαίνουν γύρω του. Στην κοινωνία μας συνεπώς, που εδώ και μια πενταετία σπαράσσεται από την Κρίση (με «Κ» όπως θα έγραφε και ο δάσκαλός μου Πέτρος Μάρκαρης) και που δεν έχει πάρει μυρουδιά για το τι έφταιξε και φταίει, η στροφή στο μοναχικό ανατολίτη χριστιανό μέσα μας καθιστά το χουντικό σουξέ «Τι Λοζάνη τι Κοζάνη, χιόνια η μια και χιόνια η άλλη» την πεμπτουσία της συλλογικής αντίληψης της ελληνικής κοινωνίας κατά την παρούσα συγκυρία.